Dzisiaj: 17
W tym miesiącu: 3807
Wszystkich: 375152
Zamek Mirów

Architektura „wczoraj”

Pierwotna strażnica kazimierowska, którą można wyodrębnić z masy murów, znajdowała się przypuszczalnie na szczycie skały jurajskiej, około 13 - 17 metrów powyżej sąsiedniego terenu. Powierzchnia zajmowana przez strażnice wynosiła około 270 metrów kwadratowych. Otaczał ją tylko mur obwodowy, zapewne nie miała wieży. U południowego podnóża znajdował się dziedziniec gospodarczy otoczony murem wykonanym z kamienia łamanego, w układzie pasmowym. Po przejściu warowni w ręce rycerzy z Koziegłów strażnica została przekształcona na zamek rycerski. Wówczas zapewne w części zachodniej stanęła niewielka i nieforemna wieżyczka, a w skale wykuto piwnice i dolne pomieszczenia. Komunikacja odbywała się wyłącznie przez kręcone schody wykute w skale. Do dziedzińca południowego zostały dostawione nowe mury obwodowe zamykające skałę z zamkiem wysokim i wykorzystujące skalne występy. Wjazd na dolny  dziedziniec znajdował się od strony południowo-wschodniej. Prowadził przez fosę i bramę, która była dobrze widoczna jeszcze przed stu laty. Od strony północno-wschodniej na skalnym występie została wystawiona baszta zbudowana na planie czworobocznym. Powierzchnia zajmowana przez tak rozbudowany dwuczłonowy zamek wynosiła około 1200 metrów kwadratowych.

W drugiej połowie XV wieku do masywu skały zamkowej została dostawiona od wschodu wielka wieża mieszkalna zbudowana z kamienia na planie czworobocznym, o pięciu kondygnacjach przykrytych stropami . Ciosowe obramienia  drzwi i okien zachowane jeszcze przed rokiem 19333 pozwalają przypuszczać, że dwie górne kondygnacje były wzniesione w drugiej połowie XVI wieku a więc przez Myszkowskich, którzy zapewne  w tym czasie przebudowali zamek.

Zamek w Mirowie stanowi bardzo interesujący przykład adaptacji średniowiecznego zamku strażnicowego do celów mieszkalnych w wieku XVI.